Plancoet ronde 7

Nadat ik al de Franse croissants heb opgehemeld, kan ik vanzelfsprekend ook verder gaan wat betreft Franse lekkernijen en zoetigheden bij het ontbijt, maar laat ik volstaan met bovenstaande foto van de toonbank van de bakkerij "Les Gourmandises", gelegen op de marktplaats van Plancoët. Voor wie denkt dat ik foto's neem om mijn schaakartikelen mee te illustreren, heeft maar voor de helft gelijk - ik ben een ijverig bijdrager aan het fotomateriaal (en vaak ook reviews) op Google Maps. Maar dit terzijde.

Peter kreeg een "standaard" speltype van zijn tegenstander op het bord. Een speltype dat deed denken aan de Owen verdediging: centrum met zwart dicht schuiven, lang rokeren, en dan alles in de aanval op de koningsvleugel, waar wit kort gerokeerd heeft. Peter zag geen uitweg, greep zijn snellere kans op tegenspel op de damevleugel niet (bij tegengestelde rokades komt het er in de meeste gevallen op neer wie het snelst de vijandelijke koning kan bedreigen) en werd op het einde met een petite combinaison mat gezet.

Pauwel speelde QID en behaalde een gelijke stelling tegen zijn jonge tegenstander, maar dan begon hij spoken te zien en in plaats van bv 15...dxc4 met gelijke spel te spelen, koos hij voor een steeds passievere opzet, waarna zijn tegenstander doorbrak... met een eerder zwak offer weliswaar. Maar door de strijd te verleggen en er een koningsaanval van te maken, bracht hij zwart in verwarring, en wit schudde een mooie slotcombinatie uit de mouw; knap.

Ikzelf mocht aantreden tegen een jonge, sympathieke Parijzenaar. De opening was speciaal: wit kreeg snel een paard op e5, en het was de vraag of ik daar iets moest aan doen, of als ik errond kon spelen.

Nadat ik probeerde de druk van de ketel te houden, door zijn paard tenslotte toch terug te dringen, beging ik mijn enige taktische fout van het tornooi: pionverlies in één zet, door overbelasting van de dame. Wat volgde was een bijna geforceerde overgang naar een eindspel met elk L+P, maar wit met een pluspion, die normaal gezien onvoldoende was voor winst. Dat wil dus zeggen, bij correct spel. Hij speelde rustig door en probeerde hier en daar wat te dreigen, en tegen één van die dreigingen koos ik de verkeerde verdediging: