Wederzijdse blunders en wat ervan te leren

Wederzijdse blunders. Daarmee bedoel ik niet een moment van schaakblindheid dat beide spelers treft, maar dat in één partij eerst de ene speler blundert en verloren komt te staan, waarna de andere speler ook blundert en de partij weggeeft.

Ik heb grote wederzijdse blunders één keer meegemaakt in twee gelijktijdig lopende partijen tegen dezelfde tegenstander in correspondentie en één keer in een bordpartij. In de OTB partij kwam het erop neer dat ik zo slecht uit de opening kwam dat ik uit balorigheid mijn dame gaf voor twee lichte stukken, dan kon ik tenminste in de relatief gesloten stelling nog wat doorspelen. Tot mijn verbazing liep wit niet lang daarna in een simpele combinatie die een vork op koning en dame toeliet, waarvoor ik slechts één licht stuk moest investeren. Wit gaf meteen op.

In cr, bij een interland België-Nederland, speelde ik twee partijen simultaan tegen dezelfde tegenstander. IN de ene partij had ik de volgende stelling (6r1/1k1n3p/4p3/RN3p2/2r1nB2/6P1/2P1R1KP/8 w - - 0 29). Ik, met wit, speelde Ta5-a6?? (in plaats van Ta7+), een typische correspondentie-vingerfout.

Het compliment werd meteen geretourneerd, want mijn tegenstander speelde in de andere partij de blunder Dd8?? in de volgende stelling:

In blitz komt zoiets veel vaker voor, ik hoef niet eens verder te kijken dan mijn tien meest recente partijen. Onderstaand voorbeeld deed me denken aan de bovenstaande bordpartij.

Toen wit zag wat hij aangericht had, liet hij zijn tijd uitlopen. Bij mij betekent dat dan dat ik de speler in kwestie blokkeer - als je niet tegen je verlies kan, wil ik je ook niet meer als tegenstander. Ik speelde wel door na twee kwaliteitsverliezen, maar it ain't over till the fat lady sings. Dus, wat is de lesson learnt? Schaken is een spel van initiatief en robuustheid (flexibiliteit), maar ook van stamina. Jeremy Silman schrijft hierover in zijn boek "How te reassess your Chess", maar ook andere auteurs hebben het hierover (denk bv aan de theorie van oneindige weerstand). Ik dacht vroeger ook dat een groot deel van mijn speelsterkte niet lag in mijn schaaksterkte an sich, maar vooral omdat ik bleef doorspelen en de tegenstander uiteindelijk kraakte. Het heeft lang geduurd eer ik door had dat dat aspect ("never give up") een integraal deel vormt van de sterkte van een schaker. Ik heb partijen gewonnen met stukken en zelfs torens achterstand, die ik toch nog kon doen kantelen (net zoals ik partijen verloren heb tegen spelers waartegen ik in de opening al een stuk won, maar de rest van de partij desastreus passief behandelde en uiteindelijk mat ging...). Dus ja, shit happens, maar dat betekent nog niet het einde van een partij - aan de andere kant van de tafel zit ook "maar een mens".